KYΒΕΡΝΗΣΙΣ(Part II)

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαραλλέος ...










Υου αre the one, the number one

ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ(Part I)

Aπό χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό

ανδρείκελα, στης Μοίρας τα δυό τυφλά χέρια,

χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,

άτονα κοιτώντας , παθητικά τ' αστέρια...

ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΣΟΥΝ!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

TOY XΡΟΝΟΥ ΠΑΛΙ!!!

ΛΕΞΕΙΣ...

Η μουσική μου είναι απόδειξη ότι θέλω να ζήσω και πέρα από τον τάφο του σπέρματός μου, πέρα από τη μετάθεσή μου και πέρα από τον καινούργιο νάρθηκα της αιώνιας ψυχής μου. Άνθρωποι που αγαπιούνται και αγαπούν, ταύτιση, αγάπη. Αντίληψη, ένα και ένα κάνουν δύο, τέσσερα, οχτώ, δεκάξι, τριανταδύο, ίσον εσύ. Εγώ. Έχω προσωπική, ιδιωτική, ιερή γνώση της στιγμής που θα συναντήσω τον δημιουργό μου, εγώ, σα μονάδα, γνωρίζω το Θεό, ζώ όπως η ίδια η ζωή, γιατί έτσι αγαπώ να κάνω και το μυστικό της ζωής το ξέρω, η ζωή διαλύεται μέσα στον εαυτό της, γι’ αυτό μεγαλώνει, αναπτύσσεται, δες την, ζήσε την, παρατήρησέ την, αγάπησέ την, και έχε πάντα στο νου σου πως όλα συμβαίνουν γιατί ο καθένας μας είναι ερωτευμένος μαζί της με τον δικό του τρόπο. Γι’ αυτό και εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε τη νόηση, για να καταλαβαίνουμε πως είμαστε η μυστική γνώση της ιερής αντίληψης, όπως δυό αντίθετα με τη δύναμη της έκφρασης της αγάπης έφτασαν να ταυτιστούν, έγιναν ένα μέσα από το τίποτα του άδειου διαστήματος και των κενών καιρών. Το σύμπαν της γνώσης και του λόγου είναι η μήτρα που εγκυμονεί τη δημιουργική γνώση που οδηγεί στην κατανόηση της ζωής και του θανάτου. Μόνη, μοναχική, παντέρημη ζωή που υπάρχει και θέλει να μεταδώσει τα ιερά μυστικά της γνώσης και της μη γνώσης. Γεννήθηκε από το τίποτα, σε χωροχρόνο έρημο, τα εγώ μας που δεν αντιλαμβάνονται τις προσθήκες των καινούργιων εγώ, τα ζευγαρώματα, την ερημιά των δυο, την αγάπη, την επιθυμία, τη γνώση της γέννησης, που δεν είναι πια φοβερά. Η γνώση δεν έχει τέλος όπως δεν έχει και αρχή, από το τίποτα τραβάμε στο τίποτα, μα πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως η μετεμψύχωση της αιωνιότητας είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν τάφοι και μετεμψυχώσεις.

Τσάρλς Μίνγκους,
Χειρότερα κι από σκυλιά, εκδ. Εξάντας


Καθαρός, ζυγισμένος λόγος, με λέξεις σαν ακατέργαστα διαμάντια που προξενούν μια γλυκειά, ηδονική όχληση της ψυχής και του νου..Τέλειωσα το βιβλίο πρόσφατα και παρόλο που στο σύνολό του δεν μου φάνηκε κάτι τόσο εξαιρετικό, ωστόσο σε ορισμένα σημεία, όπως το παραπάνω απόσπασμα, η γραφή του είναι καθηλωτική!!
Πάθος για γνώση και ζωή…και τίποτα άλλο..από έναν αληθινό άνθρωπο και ’’καλλιτέχνη’’ του είδους.

Τροφή για σκέψη… και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

O tempora, o mores!

Εδώ και αρκετό καιρό μπορώ να πω, έχω πάψει να παρακολουθώ επισταμένως τα τηλεοπτικά δρώμενα οποιασδήποτε υφής. Τα κατά καιρούς τηλεφαινόμενα και τα αναλόγως ακόλουθα νούμερα τα μαθαίνω αποσπασματικά και εκ των υστέρων από διάφορους φίλους. Γενικά, ανοίγω την τηλεόραση πολύ σπάνια, όχι τόσο για λόγους «ιδεολογίας» (ανήκω σαφώς στην κατηγορία εκείνων που πιστεύουν πως και η τηλεόραση θέλει την Τατιάνα της), αλλά κυρίως γιατί αυτά που προβάλλονται, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, μου δημιουργούν ένα αίσθημα δυσφορίας και μακράς θυμηδίας.
Ωστόσο, σε μια από τις ελάχιστες τηλεοπτικές μου συναντήσεις με την ενημέρωση πέφτω τυχαία στις πρωθυπουργικές εξαγγελίες για την πάταξη της διαφθοράς. Εδώ μάλιστα! Κάθομαι λοιπόν αναπαυτικότερα στο υφασμάτινο καναπεδάκι μου και παρακολουθώ τον πρωθυπουργό, εκστασιασμένο, σαν από χορό αρχαίων Σατύρων, να εξαπολύει μύδρους κατά της διαπλοκής. Ευθυτενής, τηρουμένων σαφώς των αναλογιών, με λόγο ως συνήθως φλογερό, έντονα δηκτικό και ύφος βλοσυρό εξαγγέλλει από το τηλεοπτικό βήμα το τέλος της διαπλοκής στην Ελλάδα! Μένω προσηλωμένος και παρατηρώ σχεδόν ευλαβικά τη θυμωμένη πρωθυπουργική φιγούρα. Ο ίδιος δείχνει να ασφυκτιά στο καλοραμμένο του κοστούμι, κουνάει διαρκώς το χέρι επιδεικτικά, το αίμα βράζει στις φλέβες του, ο τόνος της φωνής ανεβαίνει,…ως εδώ και μη παρέκει, λέει και χτυπά θυμωμένα το χέρι.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά τελειώνοντας το λόγο του ο πρωθυπουργός και κλείνοντας την τηλεόραση, μου έρχεται σχεδόν ασυναίσθητα στο μυαλό ο λόγος ενός άλλου πολιτικού ανδρός. Στον Επιτάφιο του Περικλή, εκείνου του αρχαίου όμως, διαβάζουμε: φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας, αγαπάμε δηλαδή το ωραίο με απλότητα και φιλοσοφούμε χωρίς να καταντούμε μαλάκες! Άλλες εποχές , άλλα ήθη σκέφτομαι.
Η περσόνα Καραμανλής όπως και η περσόνα Γιωργάκης Παπανδρέου μου είναι αρκετά συμπαθείς, αλλά για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ο Καραμανλής νομίζω ότι φλερτάρει εξίσου καλά με μια επιτηδευμένη χάρη που έλκει από την αριστοκρατική του καταγωγή όσο και με την απλότητα θαμώνα χασαποταβέρνας που έλκει από τον χαρακτήρα του ως άνθρωπος. Ο Παπανδρέου πάλι μου θυμίζει εκείνα τα συνεσταλμένα παιδάκια του δημοτικού που κανείς δεν έπαιζε μαζί τους. Νομίζω ότι κουβαλάει ένα άρωμα χαμένης αθωότητας, την οσμή μιας άλλης εποχής.
Στο ίδιο μέτρο συμπάθειας ωστόσο θα έλεγα ότι μου είναι και ο περιπτεράς της γειτονιάς μου, ο κυρ- Κώστας με την απέναντι ψησταριά, ο πάντα φιλικός κύριος Νίκος με το γωνιακό ψιλικατζίδικο και ένα σωρό άλλοι, με τη διαφορά όμως ότι όλοι αυτοί δεν είναι πρωθυπουργοί ή έστω εν δυνάμει διαμορφωτές ενός μελλοντικού κοινωνικού status.
Πραγματικά, πιστεύω πως τη σημερινή πολιτική σκηνή χαρακτηρίζει θαυμάσια το τηλεοπτικό σλόγκαν, εδώ όλα παίζουν. Όλα εκτός από πολιτική. Γιατί με το σεμνά και ταπεινά της κυβέρνησης, τις αμετροεπείς ηθικολογίες και τους περίτεχνους φανφαρισμούς της αντιπολίτευσης πολιτική δεν γίνεται. Αυτή η υπέρμετρη ηθικολογία που αναδύεται από παντού τελευταία σίγουρα δεν έχει ως στόχο να στηλιτεύσει τη διαπλοκή. Είναι άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε, όσο το τυπάκι του καλού παιδιού που μας πλασάρουν θα κάνει ανενόχλητο τη δουλίτσα του.

Υ.Γ. Η άχρηστη πληροφορία: ο ορίτζιναλ ''καλός'' σε όλη τη χώρα ακούει στο όνομα Γιώργος Καλός και είναι πλέον υφυπουργός παιδείας! Γιατί οι καλοί αμείβονται…

...ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ

...και έτσι καθώς επίμονα και εκείνο με κοιτά νομίζω πως πολύ στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω!!

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΡΧΗ..